"Dr. Lozano?" Siya ang una kong tinawagan matapos akong i-detain. Limang minuto ang ibinigay ng warden, pero naisip ko, hindi ko kailangan ng limang minuto. Noong makita ni mama ang lubid sa kwarto ko ilang buwan na ang nakakalipas, alam ko at alam niya, na patay na ang mga alitaptap at handa nang magpahinga ang puso, ngingiti na ang labi at makakatulog na ang isip. Hindi ko na kailangan pa ng limang minuto.
Sumagi sa isip ko habang pinapalipas ang oras sa kulungan ang isang nakakatawang tanong; isang post sa internet, maraming taon na ang nakakaraan. Bakit daw nakatali ang mga ballpen sa mga bangko, wala raw ba silang tiwala sa mismong mga tao na ipinagkakatiwala sa kanila ang mga pera nito? Natawa nalang ulit ako nang maisip ko 'yun. Oo nga naman.
Kaya hindi ko rin talaga magawang hindi isipin na walang problema sa akin. Sadyang parte na talaga ng pagiging tao na hindi magtiwala at marami siyang dahilan para magduda! "We are designed to survive and we will do everything to preserve our existence, even at the expense of others." ang sabi ko. Ito rin ang dahilan kung bakit naniniwala akong walang problema sakin, normal ako, mas naging bukas lang ang isipan ko sa realidad na yan; at mali bang umiyak at magdalamhati sa sitwasyong ito ng tao?
Umiiyak ako at nagdadalamhati, hindi ako umiimik sa nakalipas na limang oras na nagiinuman kaming magbabarkada. Normal sa kanila na makita akonbg umiiyak habang umiinom, hindi nagsasalita. Iniisip nilang lasing na ako at alam kong yun ang iniisip nila, at hinahayaan ko lang silang isipin yun. Maraming beses na akong pinagsamantalahan, mula sa maliit hanggang sa malaking mga bagay--financially, socially, sexually, materially--lahat. Lahat sila pinagsasamantalahan ako, at alam ko yun. Marahil iniisip nilang hindi ko napapansin pero alam ko! Ito na ata ang presyo ng pagiging mabuting Kristiyano--ang maging martir.
==========
2,700 pesos ang presyo ng lahat ng nainom namin, nagvolunteer akong magbigay muna ng tatlong libo dahil wala silang barya para sa hatian.
"Babayaran ka namin pagkatapos ibigay ang sukli." sabi ni Kris
"Ok". "Ok" lang naman sagot ko sa lahat. Dahil natagalan ang waiter sa pagbigay ng sukli nakapagkwentuhan pa kami at dahil nasa akin na ang atensiyon, bumugad si Tere,
" 'Ok' , first word mo 'yan for the day, jusko Shoji, umiiyak ka nanaman kanina habang nagkakaraoke at nagtatawanan kami. Si Vince nanaman ba? Jusko, ten years! Sampung taon na, move on ka na beks, isipin mo naman ang sarili mong happiness, sayang yang fes mo." Hindi naman talaga si Vince ang iniisip ko pero "Oo eh, naalala ko lang." sagot ko.
==========
"Alam ko naman Vince, naiintindihan ko naman. Uy nga pala, hindi ko alam kung nasabi ko napero, naalala mo ba nung nasa Palawan tayo? Nung outing ng families natin, 'the super grand reunion', haha, naalala mo nung natinik ako sa lalamunan? Ang OA ko nun pero yun, di ko na ata nasabi, hindi naman talaga nawala yung tinik..."
"Ha? sabi mo noon ok ka na, paanong hindi nawala? Tsaka, ang layo ng kwento mo sa nangyayari, just in case you haven't heard Shoji, may boyfriend na ako and I don't want you to still chat me like before, alam niya password ko and ayoko na misinterpret ka niya. But I still want you to be my special friend, ayokong lumayo ka."
"Yung tinik Vince, hindi talaga siya nawala, hindi ko nalang pinapansin, hindi ako naginvest ng emotion ko sa tinik na yun, hanggang sa nasanay nalang ako...Alam ko Vince, na parang ako lang yang tinik na yan, pero sa lalamunan mo. Nasanay ka nalang na nanjan ako pero hindi mo ako pinapansin. Ayaw mo akong mawala sayo? I know Vince, sinasabi mo lang yan kasi you're afraid that I will do something stupid like killing myself--konsensiya mo lang ako Vince, tinik lang ako sa lalamunan mo.
==========
Hindi parin bumabalik ang waiter, tinawag ko na siya dahil kailangan na naming umuwi. "Sir naibigay ko na po yung sukli." Parang gumuho ang mundo ko, tumigil ang pintig ng puso. Heto nanaman, heto nanaman ang mundo, hindi ata makakalubog ang araw hanggat walang nananamantala sa akin. Sumabog ako at sa loob ng madilim na bar, pumasok at sumugod ang libo-libong mga alitaptap at napuno ng liwanag ang aking mga mata "Anong gagawin ko?" tanong ko. "Ipaglaban mo ang katotohanan" sagot ng liwanag.
Hindi ko na matandaan ang detalye, ang alam ko lang ay sumabog ako at nagwala sa bart dahil hindi nakita sa CCTV na nasuklian nga ako. Marahil para malihis ang sisi, tumawag ng pulis ang management ng bar at pinilit akong itinulak papalabas habang nagwawala, umiiyak at nagdadalamhati sa sitwasyon ng tao.
Walang komento:
Mag-post ng isang Komento