"He's been diagnosed of Paranoia and frequent hallucinations, may suicidal tendency yang pasyente ko, baka kung ano mangyari sa kanya sa loob ng kulungan! Wala ba kayong magagawa?"
"Wala na po Doc, Hindi rin naman inatras ng arresting officer yung kaso, we just have to follow protocol."
==========
Ikalawang gabi sa kulungan, at pumasok sa isip ko ang mga "protocol" ng lipunan. "Malaya ako, kaya ako naliligaw" ang sabi ni Franz Kafka, ipinagdidiinan ng lipunan na ang sino mang umanib dito ay magkakaroon ng kalayaan. Ang daming pwedeng bilhin, ang damig pwedeng gawin, ang daming pwedeng ipang-aliw sa sarili-- ito ang kalayaang handang ibigay ng lipunan ang pagkakaroon ng kakayahang pumili sa kahit anong damit sa ukay-ukay; value meal sa McDo; drinks sa bar; aliw sa casino; pati ka-date sa dating apps. Ibinibigay ng lipunan ang lahat ng iyan pati ang kalayaan mong pumili rito.
Sabi ng isang patalastas sa TV matapos makarating ng matanda sa dulo ng nakahilerang daan-daang plato, "nakakahilo sa dami". At totoo nga, hihiluhin ka ng lipunan sa dami ng pwede mong gawin sa kalayaan mo, ngayon, hindi mo na malaman kung nasaan ka na, saan ka pupunta at kung sino ka. Tila naligaw ka sa isla ng diyosa na si Circe. Nagbago ka na rin ng anyo, dahil naniniwala kang ang anyong iyon ang tunay na ikaw. Walang pagdududa sa sarili kung naghuhubad ka ba ng damit o nagsusuot ng panibago. Hindi mo susubukang magtanong dahil naniniwala kang ang anyong mayroon ka ay ang totoong ikaw gayong kung tutuusin ikaw lang ang lumikha ng katotohanang ito. Pero bakit? Bakit tayo lumilikha ng mga sariling anyo?
Sa tingin ko, iyon ay dahil sa nakaliligaw na kalayaan. ang sabi ng mga existentialist na philosophers "tinapon" tayo sa mundo. Isang ideya na mas magandang ipahayag sa Tagalog: "Wala kang malay kung bakit ka biglang nagkamalay." Namulat ka nalang isang araw na nasa lipunan at nangangailangang sumunod sa mga "protocol" nito na kung tutuusin ay mas madami at mas malala pa sa sampung utos ng Diyos. Isipin mo, bawal nang pumatay ng pusa, lagot ka sa PETA patin anrin sa social media. Pusa, Diyos ko ang pusa--- ang pusang hobby mo lang gupitin ang tenga, baliin ang buntot, lunurin sa batya at ihagis sa ere nung grade 3 ka. At totoo naman, bakit ka pipigilan ng lipunan na gawin ito gayong wala naman yun sa sampung utos.
Ngayon, hindi mo na kayang saktan ang pusa, hindi dahil sa may pisikal na kamay ang lipunan para pigilan ka kundi dahil naka "program" na ang isip mo na mapapahamak ka kung ipapahamak mo ang pusa. Tulad ng kwento ng mga elepante na kahit itali mo sa tingting ay hinbdi lalayo at magpupumiglas kahit kaya naman nito. Kaya nito pero hindi nito magawa dahil sinanay siyang manatili sa kung saan man siya itinali mula pa nung bata. Parang tao sa batas ng lipunan. Ngayon kalaban na niya ang sarili niyang pag-iisip. Swerteng pusa.
Walang komento:
Mag-post ng isang Komento